IndexMapFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Shopping Goods

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Tiffany Marchetti
Schrijvers' Bloed
avatar

EXP : 2028
Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 05-01-13
Leeftijd : 6

Trainer ID
Leeftijd: 18 years
Occupatie: Misc
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: Shopping Goods   vr jan 18, 2013 9:37 am


★ TIFFANY ★
★ SHOPPING GOODS ★
---------
“Kom op Zoe, we hebben nog veel te doen.” Tiffany grinnikte toen Zoe zich helemaal uitrekte om aan een vers gebakken stokbrood in een hand gevlochten mand te kunnen ruiken. “Misschien moet u dat maar wat hoger neerzetten,” grapte ze naar de bakker, die geamuseerd snoof. Hij was het schijnbaar met haar eens, want hij vroeg haar de mand aan te geven, wat de tiener dan ook deed. Ze had sterk de neiging om een stuk van het stokbrood te kopen, maar ze had al genoeg brood gekocht en moest het geld wat ze nu nog over had besteden aan de rest van haar boodschappen. Als alles volgens plan zou verlopen, had ze daarna eventueel nog wat geld over. Waar ze dat aan zou besteden wilde ze liever nog niet over nadenken, want eerst moesten de belangrijke dingen gekocht worden.
Nu de mand met brood van de grond was verdwenen, had Zoe haar interesse in de bakkerszaak verloren. Zonder op Tiffany te wachten trippelde de Lillipup verder. Haar trainer stapte in haar eigen tempo achter haar aan. Tiffany wist dat Zoe niet al te ver weg ging zonder haar. De kleine Pokemon was te erg gehecht geraakt aan haar trainer. Zo erg zelfs, dat ze de volgende stop kon raden: De Pokévoer specialist. Al was het mogelijk dat Zoe daar enkel stopte omdat ze honger had.
De winkelier grinnikte bij het zien van Zoe’s enthousiasme. “Is die van jou?” vroeg hij, zodra Tiff de deur door gelopen was. Ze knikte en pakte een tegenstribbelende Zoe op van de grond. De Lillipup probeerde zich voor nog een halve minuut los te wurmen en gaf toen op. Ze had van hierboven toch een veel beter uitzicht op al het lekkers. Tiffany liep ondertussen de winkel rond, de prijskaartjes en soorten voer inspecterend. “Wat raadt u aan voor kleine Zoe hier?” vroeg ze uiteindelijk, haar aandacht weer op de winkelier gevestigd. Die fronste even nadenkend en stapte vervolgens achter de toonbank weg. Hij staarde, net als Tiffany hiervoor, een tijdje naar de schappen met voer, en maakte toen zijn keuze. Hij pakte een klein potje dat op ooghoogte stond en gaf het aan Tiffany. Ze keek er even naar voor hij uitlegde wat er in zat. “Voer voor Normaal type Pokemon, klein formaat. Deze is speciaal voor een sterk en gezond gebit. Ik heb er ook een voor een glanzende vacht, als je dat liever hebt.” Tiffany staarde met een frons naar het potje in haar handen. Eigenlijk kon het haar niks schelen wat het met Zoe zou doen, als ze het maar lekker vond. De Lillipup was erg kieskeurig en daar had ze zich maar al te vaak aan moeten ergeren. Dat ze hier niet het voer verkochten wat Zoe normaal gesproken thuis kreeg zou Tiff nog veel last van krijgen. Nu had haar moeder aangeboden om eens in de maand een pakket met genoeg voer op te sturen, maar dat leek Tiffany te veel gedoe. De Lillipup moest er maar aan wennen dat ze niet altijd kreeg wat ze wilde.
“Is alles goed?” vroeg de winkelier wat ongemakkelijk. Hij had wel door dat Tiff twijfelde over de koop van het potje voedsel. Ze kon het maar beter uitleggen, misschien kon hij haar wel verder helpen. “Nou, eigenlijk…” Meteen merkte Tiffany dat ze haar zin verkeerd was begonnen. Ze wierp een vlugge blik naar Zoe en startte toen opnieuw. “Mijn Lillipup hier, Zoe, is nogal kieskeurig wat smaken betreft, en ik wil eigenlijk niks aanschaffen zolang ik niet weet of ze het lust.” De winkelier knikte begrijpend, maar ondernam niet direct iets. In plaats daarvan keek hij enkele tellen naar Zoe. De stilte die viel trok de aandacht van de kleine hondachtige Pokemon, die abrupt stopte met het snuffelen aan de onderkant van een van de schappen. Een vreemd tafereel ontstond, waarin Zoe en de verkoper elkaar onderzoekend aan staarden, schijnbaar wachtend tot een van hen een onverwachtse beweging zou maken.
Het was echter Tiff die het oogcontact verbrak. “Is het misschien een idee om haar wat dingen te laten proeven?” Het was nu de brunette die zich ongemakkelijk gedroeg. Tot haar opluchting kefte Zoe instemmend, waarna de Lillipup naar haar trainer toe trippelde. De winkelier glimlachte. “Natuurlijk.” Hij draaide zich weer om, om een paar andere potjes met Pokemon voer uit het schap te halen, en liep naar de toonbank toe. Tiffany pakte ondertussen Zoe op van de grond en liep in dezelfde richting. Ze plaatste het wezentje zorgvuldig op het vlakke oppervlak en wachtte af wat de winkelier zou doen. Hij had inmiddels een van de potjes geopend, en haalde er een klein cilindervormig brokje uit. Zoe toonde interesse, wat een goed voorteken was. De man legde het brokje voor de voorpoten van Zoe, die meteen er aan begon te snuffelen. Ze opende haar bekje en pakte het vast tussen haar tanden. Tot zover ging het goed, maar zodra ze de smaak goed in haar mond had, spuugde de Lillipup het brokje weer uit en weigerde ze er nog meer aandacht aan te besteden. Tiffany wilde geirriteerd zuchten, maar de winkelier scheen eerder geamuseerd te zijn. Hij gniffelde terwijl hij het eerste potje wegzette en de volgende pakte en opende. Dit tafereel herhaalde zich twee maal. Bij het vierde potje voer voelde Zoe echter niet de behoefte om het brokje weer uit te spugen. In tegendeel, ze scheen er echt van te genieten. Dat ze vervolgens om meer bedelde, bevestigde dat. Een opgeluchte zucht ontsnapte Tiffany. “Welke is het geworden?” wilde ze weten.
“Gek genoeg is dit de enige smaak waar geen stofjes voor verbetering van de vacht of tanden of iets dergelijks aan is toegevoegd. Dat zal je nog een hoop geld schelen.” Hij grinnikte, dus wierp Tiffany hem een vriendelijke glimlach toe. Geld besparen was voor haar niet echt nodig, al was het altijd fijn om een beetje extra over te houden. Ze betaalde voor het voer zoals hoorde, en nam het in een papieren zakje mee naar buiten. Zoe had ze weer op de grond gezet en liet ze weer vooruit lopen. Zelf stopte ze nog een keer voor de winkel om haar boodschappen lijstje door te kijken. Er waren nog een paar kleine dingen op haar lijst die ze op zich later ook nog wel kon halen. Tiffany stopte het briefje weer zorgvuldig in haar broekzak. Vervolgens liet ze haar blik rondgaan. Een frons ontstond op haar gezicht. Waar was Zoe gebleven?

OOC: Ik geef de volgende die post toestemming om Zoe te godmodden. Als je haar karakter nog niet kent: ze is een typisch keffertje, niet bang om haar stem te laten horen, maar ook een diva die zichzelf belangrijker vind dan de rest. Echt hyper is ze niet, al is ze ook niet bang om zich te bewegen. Hoop dat het zo duidelijk is. <:






_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Éstra Deastre
Schrijvers' Bloed
avatar

EXP : 1954
Aantal berichten : 32
Registratiedatum : 01-02-13
Leeftijd : 21

Trainer ID
Leeftijd: 16
Occupatie: Trainer
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: Re: Shopping Goods   vr feb 01, 2013 11:14 pm

Met langzame stappen ging ze naar buiten. Het was koud. Kouder dan normaal en ze had helemaal geen zin om naar buiten te gaan. Nu ze zich eindelijk had aangepast aan haar nieuwe huis... Natuurlijk was er een ding die hier niet was. Eten en dat was een probleem niet alleen voor haar. Maar ook voor Eev. Langzaam opende ze de deur. De sneeuw lag wel dik. Maar ze had het gevoel dat de wind wat was gaan liggen. Het voelde ook minder koud aan. Eev volgde haar tot aan de deur. Daarna keek hij naar het witte spul. Ze lachte even naar hem. Maar wachte wel. Wat zou hij doen? Misschien hield hij niet zo van de sneeuw. Het was hier veel kouder dan thuis en dat kon wel wat verschil maken. Toch sprong de pokémon in de sneeuw. Voorzichtig stap voor stap. Hij volgde haar rustig en leek niet echt een probleem te hebben met voor uit te komen. éstra hield echter haar pas een beetje in. Zodat hij haar mooi kon volgen. Het duurde niet lang voor hij naast haar liep. Zijn bruine vacht was al half bedekt met de sneeuw die uit de lucht viel. Het was niet meer zo hard als eerst. Daar hadden ze nog een geluk mee. Ze keek naar haar kleine pokémon. Het leek er wel op dat hij gelukkig was. Ze stopte even en bukte om hem te strelen. Zonder pardon, sprong hij op haar schouder. War hij bleef zitten. Hij haf haar zachte kopjes. Ze had Eev gevonden, gewond in het kleine bos bij haar thuis. Ze had hem meegenomen naar huis en hem verzorgd. Hij was eerst heel afstotelijk geweest. Maar op het einde had de kleine Eevee niet meer willen vertrekken. Sinds dien waren ze onafscheidelijk en was het haar beste vriend geworden. Ze stond weer op en liep verder naar de winkels die voor haar lagen. het was rustig op de straten, af en toe zag je wel iemand lopen. Haar maag knorde even toen ze de geur van vers gebakken brood rook. Een glimlach kwam dan ook op haar gezicht toen ze de bakkerij binnen stapte. De man was vriendelijk en hij leek Eev ook wel fijn te vinden. Ze kocht een paar broodjes, en ook nog een wafeltje. Dat zou smaken. Eevee leek ook interesse te hebben. Maar die had al gegeten en zijn eten was niet op. Dus zouden ze niet naar de voedingswinkel moeten gaan. Ze stapten dus samen verder. Eev had geen zin om van haar schouder af te komen. dat was helemaal fijn voor haar. Zo hadden ze beiden wat warmer. Hij keek echter wel steeds rond, naar hun nieuwe thuis. het leek alsof hij wel doorhad wat een verandering het was?
Ze zuchte even en ging naar de volgende winkels. 'De slager, de supermarkt...' En zo verder. Ze had niet echt een lijstje mee. Maar ze wist ongeveer wat ze nodig had. Als ze iets vergat zij Eev het wel. Hij was een grote hulp. Een paar mensen zeiden eens een goede dag. Soms vroeg ze zich af of het zo duidelijk was dat ze nieuw was hier. Maar kon je dat zien? Misschien was het duidelijk dat ze de weg nog niet zo goed kende. Af en toe nam ze haar kaart nog wel uit. Maar vanaf nu keek ze wel uit waar ze liep. Ze bleef even staan voor de boek handel die er was. Ze hield van lezen. Vooral van spannende verhalen vol avontuur. Ze hoopte ooit zelf zo'n avontuur te beleven. Ergens was ze zeker dat, dat ging gebeuren. Zeker met Eev aan haar zijde. Twijfelend liep ze wel naar binnen. Eev sprong van haar schouder af en liep meteen rond. De man aan de kassa begroete haar vriendelijk. 'Kan ik u ergens mee helpen?' Vroeg hij vriendelijk. Ze lachte even. "Neen Hoor ik ga gewoon eens rond kijken." De man knikte en begon weer met iets anders. Ze liep rustig rond. Het was hier niet echt groot. Maar het was gezellig en ze zag wel een paar goede boeken die ze graag wilde gaan lezen. Alleen twijfelde ze wel over sommige prijzen. Ze kreeg elke maand geld opgestuurd. Genoeg om een maand door te brengen. Voor haar extraatjes moest ze zelf zorgen en die extraatje had ze nu nog niet. Ze had alleen een beetje geld mee genomen. Maar de prijs van dat ene boek was een klein beetje te groot. Misschien kon ze het kopen. Maar dan zou ze wel voorzichtig moeten zijn met de rest. Of ze wachte... Maar dan had ze wel het probleem dat die misschien, verdwenen zou zijn. Ze keek verstijft naar het boek. De winkelier leek het door te hebben en zelf Eev zat er op te staren. Misschien moiest ze de kans wagen. Ze schrok wel op toen ze de man zijn stem hoorde. "Weet u dat u op dat boek 10% korting kan krijgen." Ze lachte even en rekende het uit. Dan had ze net genoeg. Ze opende langzaam haar mond. "Dan neem ik deze denk ik." De man knikte en rekende het uit. Hij zei de prijs en met een glimlach gaf ze haar spaargeld af. de man deed het boek in een zakje en zij stopte het op haar buurt in haar rugzak. Ze stak het er voorzichtig in. wat de broodjes zaten er ook in. Eevee sprong een paar rondjes en ging zelf naar buiten. Ze wist dat hij zou wachten op haar. Hij liep nooit ver weg. Ze bedankte de man en liep naar buiten. Ze keek rond. Eevee was al een eindje verder en keek haar aan. Alsof hij wou zeggen van "Kom op, ik wil verder." Dus ze liep een beetje sneller. Hier in de stad leek hij geen probleem meer te hebben met de sneeuw. hij rolde zich er zelf een paar keer door. Elke keer moest ze weer lachen. Hij was speels en heel lief. Maar in een gevecht was hij stoer, net als zij. ze was heel blij. Meestal zat hij niet eens in zijn pokebol. Maar soms moest hij wel. Het was een wilde pokémon geweest en ze wist dat hij niet van de pokebol hield. Maar hij wist zelf wanneer het nodig was en wanneer niet. Hij zou er zeker niet zomaar in gaan.
De tijd was heel snel voorbij gegaan en haar maag knorde nog meer. Het leek er op dat ze nu toch echt iets moest gaan eten. Ze zocht dus zo snel mogelijk een bankje om op te gaan zitten. Ze vond die snel onder een afdak. Dus er lag geen sneeuw op. ze ging langzaam gaan zitten en Eev ging naast haar zitten. Hij keek haar aan het grote ogen. Ze wist dat hij ook honger had. Ze haalde een klein kommetje en een klein potje uit. Ze deed een paar brokjes in het potje en Eevee begon meteen te eten. Ze zuchte even en haalde de wafel uit. Met smakelijke happen begon ze te eten. De smaak was heerlijk. Maar ook geheel anders dan bij haar thuis. Waarschijnlijk was dat wel normaal. Ze zaten nu dus gezellig te eten. Langzaam begon ze te dromen en verdween de wereld rond haar. Maar even snel als ze weg was geweest kwam ze weer terug door een paar blafjes. Ze keek op en met een vraagde de blik keek ze naar het keffertje voor haar. Het was een Lillipup Ze herkende de pokémon omdat haar beste vriendin ook zo eentje had gehad. De pokémon zat wild te blaffen naar Eevee. eev zette zijn haaren op en gromde. Alsof hij niet wilde dat ze een hap zou nemen van zijn eten. "Eev..." Zei ze even en de Eevee ging meteen rustig gaan zitten. Toch bleef hij redelijk boos staren naar de Lillipup. éstra at de laatste hap van haar wafel op en keek naar de Lillipup. "Ewel kleintje wat doe jij hier nu?" Vroeg ze aan het hondachtige diertje. Maar die leek helemaal geen interesse te tonen in haar. Alleen in Eev. Ze lachte even en keek even rond. Deze pokémon moest toch van iemand zijn niet? Opeens vloog Eev op haar schoot. Zijn haren nog steeds recht. de lillipup leek naar zijn kom te gaan. éstra trok de pot weg en stak de rest van de korreltje snel terug in het potje. de Lillipu leek er niet echt blij mee te zijn. "Dat was niet van jou." Zei ze een beetje geërgerd. Maar ze legde wel een brokje voor de pokémon leer. eev gromde even. Maar deed toch niets. De Lillipup rook even aan het brokje en nam het in haar mondje. Maar even snel speugde ze het terug uit. éstra glimlachte even. "Zie je, je lust het niet eens." De Lillipup, blafte Nogmaals; Maar het leek er op dat Eev er echt helemaal genoeg van had. Hij vloog recht op de pokémon af. Snel kon ze hem nog tegen houden. Maar het was duidelijk dat hij heel erg boos was. Hij bleef grommen en ze wist niet zeker hoe lang ze deze nog kon tegen houden. Ze hoopte dus dat de eigenaar van de Lillipup in de beurt was. Anders zou Eevee er wel wat aan gaan doen. Dat was iets wat ze zeker wilde vermeiden...

_________________

Gast I'm gone make your heart beat... But you never now in what way!
pokémon:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Tiffany Marchetti
Schrijvers' Bloed
avatar

EXP : 2028
Aantal berichten : 102
Registratiedatum : 05-01-13
Leeftijd : 6

Trainer ID
Leeftijd: 18 years
Occupatie: Misc
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: Re: Shopping Goods   wo feb 06, 2013 8:36 am


★ TIFFANY ★
---------
Zoe had vandaag geen slecht humeur. Normaal gesproken zou ze chagrijnig zijn geweest als ze door de sneeuw moest lopen, maar vandaag deed ze het zelfs vrijwillig. Tiffany had twee maal aangeboden om haar te dragen, maar beide keren had Zoe afgewezen. Dit had ze gedaan omdat ze zo meer vrijheid had. Ze was niet afhankelijk van de stappen die Tiffany nam en kon zelf door lopen wanneer ze dat wilde. Haar trainer liep vanzelf wel achter haar aan, daar twijfelde ze niet over. En als dat niet het geval was, kon ze altijd zelf nog een stukje terug lopen. Tot nu toe had ze echter nog niet het gevoel dat dat nodig was, dus trippelde ze vrolijk door.
Het was een meisje die op een bankje zat met een Eevee die als eerste Zoe’s aandacht weer te pakken kreeg. Normaal gesproken gaf de Lillipup weinig om vreemden, maar er waren altijd wel uitzonderingen te vinden. Deze keer was het het eten dat het meisje bij zich had wat haar aandacht trok. Het leek en rook ontzettend veel als dat smakelijke hapje dat Zoe zojuist bij de specialist te proeven had gekregen. Het kon haar niet meer schelen dat er een vreemdeling voor haar zat, ze wilde wat van het eten hebben. “Excuseert u mij,” begon ze, terwijl ze een stap naar voren deed, “ik verzoek hierbij dat je je eten met mij deelt.” Het was niet eens een vraag. Haar blik was gericht op de Eevee en maakte duidelijk dat ze bloedserieus was. De bruine Pokemon scheen helaas niet van plan te zijn haar verzoek te beantwoorden. Een grom klonk, waar Zoe alleen met een beledigde snuif op reageerde. Het was het meisje die als eerste weer wat zei, maar na de grommende reactie van de Eevee had Zoe al haar aandacht daar op gericht. “Moet dat nou? Zo’n reactie?” De Lillipup was hier duidelijk nog niet klaar mee. Ze sprong het bankje op, waar de Eevee op reageerde door op de schoot van zijn trainer te springen. Zoe wilde net een hap nemen toen het meisje het eten bij haar weg haalde. Opnieuw snoof ze arrogant, waarbij ze haar kop geïrriteerd weg draaide. “En mijn dag was net zo goed.” Alsof de trainer haar verstaan had legde ze alsnog een brokje voor Zoe neer. Ze nam bewust het besluit om haar niet te bedanken voor haar actie, maar nam het stuk voedsel wel aan. Ze werd echter negatief verrast toen het niet het voedsel bleek te zijn dat ze in de winkel gehad had. Zonder pardon spuugde ze het uit. “En dit durf je mij aan te bieden?” kefte ze beledigd. Wat ze niet had verwacht, was dat de Eevee plotseling op haar af sprong. Als reflex deed ze zelf ook een sprong naar achteren, net niet van het bankje af. Gelukkig was de trainer daar geweest om haar Pokemon in bedwang te houden. Zoe keek haar even met één opgetrokken wenkbrauw aan. “Ik weet dat je me niet kan verstaan, maar je moet wellicht wat aan dat korte lontje van je Eevee doen,” zei ze. Vervolgens keek ze de Eevee weer even aan en besloot ze dat ze genoeg had van deze twee. Ze keerde zich naar de menigte toe en begon luid te blaffen. “Tiff! Tiffany! Ik wil weer gedragen worden! Tiff!”

Tiffany liet een diepe zucht klinken. Ze begreep ook bijna nooit wat er in dat kleine koppie om ging. Waar ze ook heen getrippeld was, het kon niet ver zijn. Beide vanwege de sneeuw, waar ze niet graag in liep, en haar al korte pootjes die haar niet belachelijk snel voort konden dragen. Toch had Tiffany zich er vaak genoeg over verbaasd hoe snel Zoe kon rennen als ze de moeite eens nam. Maar in deze drukte en met al die sneeuw was de kans klein dat ze daar haar energie aan besteed had. Even wachtte Tiffany nog, voor het geval haar Lillipup terug zou komen, maar dat deed ze niet, dus moest ze maar gaan zoeken. Ze vervolgde haar weg, wetend dat Zoe genoeg gevoel voor richting had om dat ook te doen. Haar pas was sloom en haar blik gericht op de grond. Zo zou ze Zoe meteen kunnen zien en hopelijk ook snel van de grond oppikken. Ze wist nu in elk geval dat ze de kleine hondachtige Pokemon bij zich moest dragen in plaats van haar los te laten lopen. Het aantal mensen leek zelfs een beetje toe te nemen, wat alleen maar meer zorgen baarde bij de 17 jarige. Ze was net van plan aan iemand te vragen of diegene misschien haar Pokemon voorbij had zien lopen toen ze een schel geblaf hoorde. Een andere trainer zou gewoon een blaf horen, maar Tiffany herkende meteen dat dit de blaf van Zoe was. Het had een soort ondertoon die voor Tiff direct te herkennen was. De meeste trainers zouden dit wel begrijpen. Elke Pokemon had immers zijn eigen stemgeluid dat op een of andere manier verschilde van de rest. Wat voor een andere trainer normaal klonk, was voor de eigenaar iets... speciaals.
Tiffany wist aan de sterkte van het geluid dat ze dichtbij was. Ze versnelde haar pas, en zag al snel het bankje in zicht komen. Ook haar Lillipup die het geluid produceerde dat vele mensen deed omkijken kwam in zicht. “Zoe!” riep ze toen ze dacht dat de Pokemon haar kon horen over haar eigen geblaf heen. Het werkte: Ze kefte nog een paar keer vrolijk bij het zien van haar trainer, maar bleef daarna stil wachten tot ze herenigd waren. Tiffany had nauwelijks de tijd om haar armen uit te steken of Zoe sprong er al in. “Nooit meer zomaar er vandoor gaan, he?” Ze drukte de behaarde wang van haar Pokemon tegen haar eigen wang aan. Vervolgens liet ze Zoe zich nestelen in haar armen, waarbij haar eigen blik op het meisje op de bank viel. “Oh, het spijt me heel erg van haar,” zei ze meteen. Ze wist dat Zoe een last voor vreemdelingen kon zijn. “Ik hoop dat ze niet te vervelend was?” Ze deed een stap naar voren, voornamelijk omdat er mensen achter haar langs liepen en ze het gevoel had dat ze in de weg stond, en besloot toen naast het andere meisje te gaan zitten. “Dit is misschien een vreemde vraag, maar.. Jouw Pokemon, dat is een.. Eh, een Eevee, toch?” Tiffany maakte een knikkende beweging in de richting van het bruine wezen dat het meisje naast haar in haar armen had. Het zag er voor vreemden vast grappig uit dat beide meiden een bruine Pokemon van het normale type in hun armen had. Bijna alsof ze het hadden gepland.
OOC: Hoop dat je er wat mee kan D:






_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Éstra Deastre
Schrijvers' Bloed
avatar

EXP : 1954
Aantal berichten : 32
Registratiedatum : 01-02-13
Leeftijd : 21

Trainer ID
Leeftijd: 16
Occupatie: Trainer
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: Re: Shopping Goods   zo feb 10, 2013 11:10 pm

Een koude wind kwam op. Terwijl de pokémon naast hun begon te blaffen. Wat zou er in het hoofdje van haar omgaan. Eev was boos geworden. Omdat ze zo onbeleefd was geweest. Hoe kon Éstra dat weten. Zij dacht dat Eev boos was omdat de Lillipup gewoon wel redelijk lastig deed; nu bleef de pokémon blaffen. Luid ook en alle mensen keken om. Wat moest ze doen. Ze kon de pokémon moeilijk laten stoppen met blaffen. Neen dat ging niet. Waarom was de pokémon gekomen. Van wie was de pokémon? Ze zuchte even. Weer een deel van een verhaal die langzaam groeide. Ja ze zou het opschrijven. Ze zou het opschrijven en op haar site zetten. Ja ze had al veel goede commentaren gekregen. Ook veel tips om haar te helpen en leuke foto’s van haar vrienden. Wat miste ze die. Ja oké ze had hier jack. Maar was dat een vriend. Of was hij gewoon de jongen geweest die ze had geholpen? Hoe dan ook nu zag ze hem niet meer. Misschien zou ze hem nog wel ergens tegen komen. Misschien ook niet. Waarom maakte zich er nu eigenlijk druk om. Haar gedachten gingen weer terug naar de Lillipup die nog altijd stond te blaffen. Mensen keken haar maar vies aan. Ze bloosde even. Wat kon zij er aan doen het was niet haar pokémon. Eev deed zijn oren naar beneden. Misschien was het een beetje te luid voor hem. Maar ook zij was er niet mee gediend. Naar wie blafte deze kleine Lillipup? Haar trainer? Was die in de buurt, kon die zijn/haar pokémon horen. Natuurlijk, elke trainer kende de roep van zijn pokémon. Ze zou haar Eev herkennen tussen honderden Eevee’ s. Hij had zo’n lichte maar ook zware indringende stem. Die vlotjes naar buiten kwam. Maar nu maakte hij geen geluid. Hij keek alleen boos naar de Lillipup. Ze streelde hem even om hem toch rustig te houden. Ze lachte even naar de mensen die haar boos aankeken. Waarom moest het altijd zij zijn? Ze moest zich geen vragen meer stellen… het was niet haar Lillipup de mensen moesten dat nu toch al door hebben. Ze zuchte eens en net op dat moment hoorde ze iemand roepen. Het was vreemd, het was een stem geweest die een naam had geroepen. De pokémon naast haar blafte nu alleen maar vrolijk. Ze moest lachen. Gelukkig! Daarna werd de pokémon stil. Alsof ze leek te wachten op haar trainer. Het duurde niet lang voor er een meisje tevoorschijn kwam. Ongeveer een jaartje ouder dan haar. De Lillipup was duidelijk heel blij om haar trainer terug te zien. De pokémon sprong letterlijk in de armen van haar trainer. Éstra lachte even. Nu keken de mensen niet meer zo boos naar haar. Ze hoorde de woorden van het meisje. Nooit meer zomaar er vandoor gaan, hé?” het leek er niet echt op dat het meisje haar al had gezien. Ze zag hoe de pokémon zich in de armen van het meisje nestelde. Pas toen raakten hun blikken elkaar. Ze keek het meisje recht aan. Ze had zin om recht op te springen en weg te lopen. Waarom? Geen idee dit was een rare ontmoeting. Ze wachte even… Met spreken. Want het meisje was haar voor. “Oh, het spijt me heel erg van haar,” het was alsof het meisje wist hoe lastig het kon geweest zijn. Ze bleef het meisje aan kijken. Er kwam iets na. Ze wilde zeggen dat het niets was. Dat het niet erg was… Maar de volgende woorden kwamen al weer. “Ik hoop dat ze niet te vervelend was?” Ze schudde haar hoofd even. Ja oké de pokémon was lastig geweest. Maar ze zou dat echt niet en het gezicht van het meisje gooien. Het meisje stapte naar voren en ging toen naast haar zitten. Even viel er een stilte. Maar het duurde niet lang. Het was ook geen onaangename stilte. “Dit is misschien een vreemde vraag, maar.. Jouw Pokémon, dat is een.. Eh, een Eevee, toch?” haar blik gleed naar Eev die op haar schoot zat. Ze knikte. ”Ja” Zei ze toen vriendelijk om een extra bevestiging te geven. De mensen die nu voorbij liepen keken niet meer boos. Neen ze lachten meer. Dat was veel beter. Even snapte ze niet wat zo grappig was. Maar haar gedachten gingen naar Eev en de Lillipup. Natuurlijk. Het moest wel een leuk zicht zijn. Ze lachte even en keek toen naar het meisje. Ze stak haar hand naar haar uit. ” Ik ben Éstra trouwens. Éstra Deastre.” lachte ze vriendelijk. ”En deze kleine Eevee is Eev” Zei ze toen Eev zich op haar schouder zette. Alsof hij wou tonen aan de Lillipup dat hij beter was dan haar. Tja pokémon waren pokémon en ze kon er niet echt veel aan doen. Ze lachte nogmaals. Terwijl ze haar blik weer even liet wegglijden.

[Sorry flutje...]

_________________

Gast I'm gone make your heart beat... But you never now in what way!
pokémon:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Shopping Goods   

Terug naar boven Ga naar beneden
 

Shopping Goods

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
* No Limits -- ::  :: { Brisk Alley-