IndexMapFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 the Quiet

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Bonnie McDonnell
Leeroy Jenkins
avatar

EXP : 1790
Aantal berichten : 50
Registratiedatum : 18-01-13
Leeftijd : 20

Trainer ID
Leeftijd: 15
Occupatie: Misc
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: the Quiet   za feb 02, 2013 1:39 am

Why don't you hit me with your best shot
Ze keek naar zichzelf in de spiegel. Een meisje staarde terug. Roze haren in een dikke, lange vlecht over haar schouder. Rozerode ogen die recht in rozerode ogen staarden. Een paar zwarte vegen op haar gezicht – vulkaanstof. Haar spiegelbeeld haalde adem, hief daarna haar arm op. Voorzichtig bracht ze haar hand naar haar linkeroog, wipte daarna met een ervaren beweging de lens van haar oog. Die beweging haalde ze met haar andere oog en haar spiegelbeeld – nu wazig en slecht zichtbaar – knipperde even. Daarna greep Bonnie de bril die ze in de kraag van haar shirt had gehaakt en zette hem voorzichtig op. Het beeld werd weer helder. Het spiegelbeeld weer scherp. Ze rilde.
Het was niet de kou die door haar aderen joeg en haar haren rechtop deed staan. Het was de aanblik van haar gestalde. De manshoge spiegel in een van de vele kleedhoekjes van Iremia Spa gaf haar een goede blik op haar lichaam. Haar kleding had ze al lang opgevouwen en in een kluisje gestopt – ze was gekleed in haar simpele witte bikini en een handdoek. Het maakte maar al te goed duidelijk hoe klein ze was. Ze was pas vijftien, maar ze leek net dertien met de bril op haar neus. Er was een verschil tussen Bonnie en Bonnibel. Bonnie was de persoon die ze wilde zijn en Bonnibel was de persoon die ze nu eenmaal was – het kleine meisje dat niets zeker wist en niet kon zien zonder bril.

Haar voeten had ze in van die speciale saunaslippers gegleden. Toen ze de deur opende in de richting van de bronnen, waaide een ijskoude wind haar gezicht in. Het bloed in haar gezicht leek te bevriezen, de temperatuur leek vijftien graden te zakken. Het was al die tijd al ijskoud geweest, maar niet met wind. De wind maakte het erger. Voorzichtig stapte ze naar buiten, ervoor uitkijkend om niet uit te glijden. Zachtjes floot ze tussen haar voortanden – het teken dat Charles weer op haar schouder mocht komen zitten. Zij was nu eenmaal een meisje en hij een jongen en ondanks dat hij niet echt een oordeel kon vormen over haar lichaam, was het nog steeds geen prettig idee dat de Pokémon haar zag omkleden. Ze vond het gewoon geen fijn gevoel om aangestaard te worden.
Het gekraak van de sneeuw onder haar voeten verbrak de bijna enge stilte die in de Spa hing. Er leek niemand te zijn – maar dat zou ook kunnen komen door de mist die overal hing. De overgang van warm water naar koude lucht zorgde namelijk voor een behoorlijke hoeveelheid laaghangende, dikke mist die het moeilijk maakte om adem te halen. Toch was het een prettig gevoel, de mist. Alsof niemand haar kon zien. Ze liep wat verder naar achteren, naar een kleine bron die net groot genoeg was voor twee of drie volwassenen. Bonnie kon de bron waarschijnlijk in vijf slagen doorkruisen – perfect.

Ze liet de handdoek van haar lichaam glijden, hing hem over een van de houten bankjes die vreemd genoeg droog waren gebleven en zonk het water in. De overgang van ijskoude lucht naar warm water zette haar huid in vuur en vlam, maar deze vlammen vond Bonnie heerlijk. Haar bril besloeg compleet en voordat ze weer een beetje fatsoenlijk door de glazen kon kijken, was ze een kwartier verder. Daarna zakte ze bijna volledig onder water – ze kon nog net door haar neus ademhalen. Charles spetterde wat rond, af en toe kwam er een andere Pokémon voorbijdwarrelen. Heerlijk. Volkomen rustig.

-Voor Xavia~

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Xavia Ochoa
Schrijvers' Bloed
avatar

EXP : 1773
Aantal berichten : 10
Registratiedatum : 29-01-13

Trainer ID
Leeftijd: Just aged 15 :3
Occupatie: Trainer
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: Re: the Quiet   za feb 02, 2013 3:01 am

Ze liep door de straten van de enige stad op dit eiland, haar handen gewikkeld om de pokébal van haar Blitzle. Dus... dit was het? Het enige stadje op dit eiland. Dit eiland waar ze pas gisteravond laat aan was gekomen. Striker was sinds dat ze op de boot gingen niet uit zijn pokébal geweest. Hij moest wel moe zijn geweest, dacht ze, terwijl ze haar ogen verplaatsten van de pokébal, naar een klein bordje met 'Spa' erop. Dus daar was het. Ze volgde het bordje en kwam bij een gebouwtje met kleine kleedhokjes, waarschijnlijk bedoeld om daar om te kleden. Ze glimlachte blij dat ze het gevonden had. Toen ze in een van de kleedhokjes kwam, zag ze een enorme spiegel staan. Tja... zoiets was ze niet echt gewend. Maar ze kleedde zich snel om in een bijna witte badpak dat paste bij haar haar en bekeek haarzelf eens goed. Jep, ze zag er uit net zoals elke dag: Zoals haarzelf. Haar ogen groenblauw, haar haar een soort van wit en een warme glimlach die haar lippen sierde. Ze pakte in een snelle beweging de zwarte lint die normaal functioneerde als haar haarband, en bond het rond de rest van haar haar, zodat ze een lage staart in had. Zo ging het niet al te snel klitten. Ze vouwde netjes haar kleren op en stopte die in haar tas. Ze pakte een grote witte handdoek die ze rond haar middel sloeg en pakte haar tas, om die naar een van de kluisjes te brengen. Toen merkte ze dat er pas één kluisje gebruikt was, er was dus maar één ander iemand in deze spa. Ze schoof haar tas in een kluisje, maar voordat ze het kluisje dichtdeed, pakte ze toch de pokébal van haar Blitzle. Die zou vast ook blij zijn er even uit te mogen. Ze hield de pokébal voor zich uit, en de bal opende. Uit de pokébal kwamen rode lichtstralen die zich samenvoegden tot een geheel en ze vormden een kleine Blitzle, die een paar keer met zijn ogen knipperde en toen zich uitrekte. Xavia stopte de pokébal weer terug in haar tas, deed het kluisje dicht, en liep meteen door naar de Spa, de Blitzle volgend.

Toen ze de deur opendeed naar de Spa, bleek het ontzettend koud te zijn buiten. Ze rilde en wreef met haar handen over haar armen om haar enigszins op te warmen terwijl ze verder liep richting een grote wolk van stoom en dus warmte. Striker leek er niet zo heel veel last van te hebben, en begon nu wat rond te snuffelen. Zijn witte strepen leken af en toe geel op te lichten van de elektriciteit die door hem heen stroomde. Ook al kon hij nog geen elektrische aanvallen, hij was nog steeds een Electric-type. Dit feit liet Xavia denken of ze hem ook in de warme poel zou laten, met het risico dat ze (onbedoeld) geëlektrocuteerd zou worden door haar Blitzle. Toen ze bij de bron van al die stoom aankwam, voelde ze de warmte haar verleiden om in de poel te stappen. Dus ze legde haar handdoek die ze rond zich heen had geslagen op een van de houten bankjes, en merkte meteen op dat iemand anders hetzelfde had gedaan. Dus er was iemand anders in het water! Ze gleed langzaam in het water en voelde de kou verdwijnen als sneeuw voor de zon, wat best een ironische metafoor was. Door de stoom kon ze niet goed zien, maar ze zag wel iemand anders in de kleine poel zitten. Sliep die persoon of zoiets? Toen merkte ze dat een paar wolken stoom van de poel geen wolken stoom waren, maar vleugels verbonden aan een klein lichtblauwe pokémon. Wat was dat nou weer voor ding? vroeg Xavia zich af, terwijl ze alle pokémon in haar geheugen weer aan het opnoemen was. Een...een...een... "Blitzle!" Xavia panikeerde. Striker sprong woest naar de onbekende pokémon, -hij moest zijn trainster ook altijd beschermen-, en belandde zo in het water. Gelukkig voelde ze geen shock door haar lijf gaan, dus blijkbaar kon Striker inderdaad het water in, zonder iets of iemand te elektrocuteren. "Striker als je nu aanvalt worden we allemaal geëlektrocuteerd." zei Xavia licht geïrriteerd. Maar dat was niet hetgeen waar de Blitzle aan dacht, want hij kon niet zwemmen, en omdat hij veel kleiner was dan een normaal mens kon hij ook niet op de bodem van de poel staan om zichzelf te ondersteunen. Hij spetterde wild en waterdruppels schoten in het rond. Xavia pakte snel haar Blitzle en zette hem op haar schoot, zodat hij nu een soort van 'ondergrond' had om op te staan. Nu stak alleen zijn hoofd boven het water aan, en hij staarde intensief naar de onbekende pokémon en zijn trainer. Xavia keek iets beter en zag door de mist dat deze trainer een trainster was met roze haren. Nu kon ze ook de naam van die pokémon herinneren. Was school toch nog ergens goed voor. Het was een Swablu, zo'n dingetje dat kon vliegen met wolkenvleugels. En het evolueerde in een dragon-type. Geen flauw idee hoe zo'n beest een draak werd, maar dat waren de wonderen van de evolutie, niet? Ow ja, misschien moest ze zich maar verontschuldigen voor Striker. "Sorry voor Striker, hij is soms een beetje te beschermend." zei Xavia half glimlachend.

"Ik ben trouwens Xavia, ik ben gisteravond pas aangekomen op dit eiland." stelde ze zich toen maar voor. Striker probeerde ondanks de vele stoom de voor hem onbekende trainster te identificeren. Als blikken mist konden laten verdwijnen was door Striker's helderblauwe ogen nu alle mist op de wereld verdwenen. Toch was hij ontspannen voor zijn doen. Dat voelde Xavia aan hoe hard Striker zijn hoeven in haar been had neergezet. En aan hoe hij niet de hele tijd zijn kleine witte staartje heen en weer bewoog, maar gewoon stil hield. Hij was niet gespannen, hij was eerder geconfronteerd met nieuwsgierigheid en terughoudendheid, twee factoren die constant tegen elkaar opbotsten, waardoor hij niets anders kon doen dan gewoon stilstaan en aandachtig de bewegingen volgen van de onbekende trainster en haar Swablu. Zijn manen lichtten kort op van de elektriciteit die door hem heen stroomde, maar nog steeds voelde Xavia geen shock. Ze durfde niet zijn manen aan te raken, voor het geval dat wel een elektrocutie kon veroorzaken voor iedereen in de poel. Maar voor nu leek het in ieder geval veilig.
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Bonnie McDonnell
Leeroy Jenkins
avatar

EXP : 1790
Aantal berichten : 50
Registratiedatum : 18-01-13
Leeftijd : 20

Trainer ID
Leeftijd: 15
Occupatie: Misc
Party Pokémon:

BerichtOnderwerp: Re: the Quiet   zo feb 10, 2013 4:05 am

Why don't you hit me with your best shot
Haar tengere lijfje zweefde in het water. Zwaartekracht leek haar niet te beïnvloeden in de warme vloeistof. Haar haren zweefden als kleine danseresjes om haar heen. Zodra ze de vrieskou weer in zou stappen – daar had ze eigenlijk nog niet over nagedacht, hoe koud het zou zijn om uit het bad te komen – zou het als een ijzige mantel om haar lichaam vallen, maar nu waren haar normaal lichtroze haren donkerrood en gewichtloos als veren die naar beneden vielen, als kleine wolkjes op een hete zomerdag. Ook zij zweefde. Bonnie’s tenen raakten net de grond en er was een richel waarop ze kon zitten – maar dat kon niet. Het water dreef haar naarboven, ze moest de richel vastgrijpen om te blijven zitten. Niet dat het ertoe deed. Het brandende gevoel van warm water door haar aderen was heerlijk – heerlijker dan ze had kunnen verwachten. Het voelde zo natuurlijk en ze was tegelijkertijd bang van de warmte. Ze zou kunnen verbranden, maar er was geen vuur – er was water. Het voelde sprookjesachtig, zo met de mist die boven het water hing en haar haren rond haar lichaam. Misschien was het ook wel een sprookje – Bonnie zou het niet erg vinden. Op dit moment zou ze bijna niets erg vinden, vermoedde ze.

Wel… Bijna niets. Bijna niets zou haar irriteren. Haar oren spitsten zich op de voetstappen die dichterbij kwamen, de krakende sneeuw en de vage schaduwen in de mist. Bonnie zakte dieper de poel in. Ze wilde dit niet, dit mocht niet, loop deze poel voorbij- nope, de persoon was al in het water geklommen. De rozeharige bleef heel stil zitten, hopend dat als ze niet bewoog, er geen gesprek hoefde te komen. Helaas leek het geluk niet geheel aan haar kant te staan. In plaats van een gesprek – wat ze vrij snel had kunnen afkappen – sprong er uit het niets een Blitzle het water in. Bonnie slaakte een kreet van schrik – ze had nog nooit een echte Blitzle gezien en zeker als er randomly een in het water sprong schrok ze zich dood. Ze botste met haar ruggegraat tegen de wand van het bassin, wat haar bril afstootte en hem het water ingooide. ‘Verdomme,’ was haar eerste reactie, totaal niet luisterend naar wat het meisje zei. ‘Waar is mijn… Oh nee, hij zal toch niet- Verdomme.’ Fijn. Haar bril was gezonken. Bonnie opende haar ogen – niets dan vage vlekken, alleen nog maar erger doordat het toch al mistig was. ‘Geeft niet,’ mompelde ze in de richting waarvan ze dacht dat het meisje – aan haar stem te horen was het een meisje – zat.

Ze stelde zich voor als Xavia. Klonk nogal sjiek, alsof haar ouders meer geld hadden dan ze nodig hadden. Goed, Bonnibel was ook niet de meest normale naam, maar Xavia klonk zo… Bekakt. Dan had Bonnie nog iets normaals over zich. ‘Bonnie.’ stelde ze zich kortaf voor. ‘En niet om onbeleefd te zijn, maar ik zie op het moment niets. Je Blitzle heeft ervoor gezorgd dat mijn bril op de bodem van de poel ligt.’ Ja, to the point was ze wel. Het had volgens Bonnie weinig zin om een heel gesprek te voeren als je de ander niet kon zien. ‘Dus, voordat we verder gaan met het praten over koetjes en kalfjes, zoals van mensen verwacht wordt die elkaar in een sauna tegenkomen – zou je me kunnen helpen met mijn bril vinden?’ Ze glimlachte een soort van vriendelijk naar de vage gestalte van Xavia. Als ze haar bril niet terug zou vinden, zou ze blind zijn tot… Tot ze bij haar lenzen kon.

_________________

Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: the Quiet   

Terug naar boven Go down
 

the Quiet

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

 Soortgelijke onderwerpen

-
» Oorlog Horcrux vs Quiet Sparkle #

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
* No Limits -- ::  :: { Iremia Spa-